Posts tonen met het label cursiefje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label cursiefje. Alle posts tonen

zaterdag 27 februari 2016

Naar school


 ‘Hoe was het vandaag op school?’ vroeg Mark toen hij met  een dochter aan elke hand naar de auto liep. ‘Goed,’ antwoordden de meisjes in koor.  Steeds opnieuw diezelfde vraag. Daar moest je dus steeds opnieuw hetzelfde antwoord op geven.   ‘We hebben gespeeld.’  
Een hele vooruitgang ten opzichte van hun oudere neefje. Als je hem vroeg wat hij op school gedaan had, zei hij altijd: ‘Dat weet ik niet meer.’


Voor de meisjes was het net of ze allebei jarig waren en een groot feest kregen toen Lena na de kerstvakantie eindelijk naar school mocht.  Sofia keek er al lang naar uit om haar kleine zus alles te tonen wat er op school te beleven viel. En Lena omdat ze er echt aan toe was. Koen en Martine waren schatten van onthaalouders maar vanaf haar tweede was  Lena de oudste van de groep. De baas spelen over het kleine grut vond ze in het begin wel een uitdaging.  Zou haar kleine leger beginnen muiten als zij Napoleon speelde? Hoeveel speelgoed kon ze veroveren vooraleer er teruggevochten werd? Maar dat sociale experiment ging snel vervelen. De verhalen over school klonken veel interessanter.

‘Neen, niet Koentje meloentje. Naar school,’ jammerde ze wanneer ze Sofia door de poort zag verdwijnen en zij weer in haar autostoeltje van Dora achterbleef. Ze spartelde als een vis op het droge  als ze bij de onthaalouders afgezet werd.

zaterdag 28 november 2015

Kaarsen bij Kerstmis


De kerststal staat boven op de TV. Ik kruip op een stoel naast mama zodat ik goed kan zien hoe ze de kaarsen één voor één aansteekt. 

De warme geur kruipt langs mijn neus in mijn hoofd en doet me duizelen. De vlammetjes dansen voor mijn ogen als elfjes in het bos. Ik buig me langzaam voorover, dichter en dichter naar de lichtjes tot mama me achteruit trekt: ‘Pas toch op, straks vliegen je wenkbrauwen in brand.’

Ik moet van de stoel af. Van op de grond  blijf ik verder kijken tot mama de kaarsen uitblaast en me naar bed stuurt.
Nu moet ik weer wachten tot morgen.

woensdag 18 november 2015

Wanneer de bom valt


Al een paar weken krijg ik geen letter op papier. Het is vakantie geweest dus de deadline van de volgende les werkte niet als stok achter de deur.  Nochtans ben ik er in gedachten veel mee bezig. Er hangen nog verschillende ideetjes voor een cursiefje of een kortverhaal aan de waslijn te wapperen, maar ik slaag er niet in om er eentje vast te grijpen en er mee aan de slag te gaan.

Ergens weet ik wel waarom.  Zoveel gevoelens en gedachten, die een luchtig cursiefje in de weg zitten:  de vluchtelingenstroom, de crisis, de globalisering. En natuurlijk nu de aanslagen op Parijs. Gebeurtenissen waar ik een uitgesproken mening over heb – sommigen durven ze zelfs fanatiek te noemen – maar die ik niet op een leesbare manier op papier gezet krijg. Zelfs in een mondelinge discussie laat ik me vaak van de wijs brengen omdat ik me de feiten niet nauwkeurig kan herinneren. Volgens mij is het de fout van de Amerikanen, maar met zo’n loze beschuldiging maak ik terecht weinig indruk.

maandag 16 november 2015

De bevalling

Om half acht ’s morgens rinkelde zijn GSM.
‘Kom alsjeblieft direct naar huis. De weeën zijn begonnen.’ 



Annelies klonk paniekerig dus gebruikte Maarten zijn befaamde goeroe-stem : ‘Rustig maar schat, we hebben alle tijd.’  Hij maakte rechtsomkeer en verwittigde ondertussen zijn werkgever dat zijn derde zoon er aan kwam.

Aan het benzinestation kocht hij koeken en frisdrank; krachtvoer om de lange bevalling te kunnen doorstaan, want bij zijn eerste vrouw duurde het eindeloos. Hij had het moeilijk gehad, zo zonder eten en drinken en zijn ex wou niet dat hij van haar zijde week. Zíj had geen honger.

vrijdag 6 november 2015

De afspraak


De bel! Zuchtend haalt ze haar armen uit het aquarium. Het water drupt op de grond en ze grabbelt naar een handdoek. De vloer is nat en vol vuile voetsporen. Er ligt zoveel materiaal verspreid dat de woonkamer wel een rommelmarkt voor aquariumliefhebbers lijkt.

‘Lydia is zeker haar sleutel weer vergeten.’ Geërgerd schopt ze haar natte schoenen uit. Er zit een gat in haar kous en ondanks de opgestroopte mouwen van haar rafelige sweater is het kledingstuk toch kletsnat en het plakt tegen haar lichaam. Straks zal ze zich het moment dat ze besloot deze oude lorren aan te trekken zwaar beklagen. En dan zwijgen we zelfs nog over haar ongewassen haren.

donderdag 29 oktober 2015

Coming out vroeger en nu


Het meisje ontvangt je vrij stuurs. Ze hangt je jas op, begeleidt je naar de wastafel en wast je haar zonder veel te zeggen. Maar zodra ze schaar en kam als wapens in de aanslag houdt, ontpopt ze zich tot een echte kapster: vriendelijk, babbelziek en veel te familiair naar je zin. Zelfs van je familie kan je dat niet verdragen, laat staan van een wildvreemde. Maar er is geen ontkomen aan, dus babbel je schijnbaar gewillig mee.
Al snel kabbelt de conversatie naar the point of no return. En voor de triljoenste keer sta je voor de keuze: Zeg je het of zeg je het niet? Nu ben je al meer dan dertig jaar openlijk lesbisch, tien jaar getrouwd met een vrouw en heel actief in de holebibeweging, maar voor elke coming out moet je je toch weer even opladen. Ontelbare keren heb je het al gezegd sinds die eerste keer 35 jaar geleden, maar vanzelfsprekend wordt het nooit.
Je kwam uit de kast op het moment dat je aan familie en vrienden liet weten dat je lesbisch was. De tranen van je moeder nam je er bij want je kende veel verhalen van homo’s en lesbiennes die thuis niet meer welkom waren. Je negeerde het feit dat je beste vriendin plots haar knieën netjes tegen elkaar drukte en je lachte spottend met elk meisje in je buurt dat zich afvroeg of je op haar verliefd was. Ook met degene die inderdaad je hart sneller deed kloppen.

vrijdag 23 oktober 2015

Uit de kast


Uit de kast komen anno 1980 – in een tijd dat die uitdrukking nog niet bestond en homoseksualiteit als een vieze ziekte klonk -  was een moeilijke opgave. Je lag er nachtenlang wakker van en je bedacht allerlei scenario’s. Je deed je verhaal met klamme handen en bibberende stem en wachtte gespannen op het oordeel.
Toen ik bijna dertig jaar geleden mijn broer op de hoogte wou brengen van mijn afwijkende seksuele voorkeur, was ik daar niet gerust in. Hij was pas veertien – acht jaar jonger dan ik – en had ongetwijfeld alleen nog maar in negatieve zin over homoseksualiteit gehoord en ik had geen enkel idee hoe hij er zou op reageren als zijn zus tot die groep perverten bleek te behoren. Het was dus met een klein hartje dat ik zei : ‘Ik moet je iets vertellen.’
Hij keek op van zijn boek en gromde. Op die leeftijd spreken jongens zelden met volledige zinnen. Hakkelend en stotterend vertelde ik hem mijn zorgvuldig voorbereide speech.  Ik eindigde met de conclusie dat ik dus lesbisch was maar verder gewoon dezelfde zus die hij altijd al had gekend. 
      ‘Ok,’ zei hij en hij boog zich weer over zijn boek. Ik fronste en wachtte even, maar het bleef stil.
      ‘Maar,... begrijp je het?’ vroeg ik aarzelend.
      ‘Jaja,’ mompelde hij zonder opkijken. Ik stond daar maar wat te schutteren en ging dus de kamer uit.  Met deze koele onverschilligheid wist ik geen raad. Was hij zo van slag dat hij niet kon reageren? Of wou hij gewoonweg niet meer tegen mij spreken nu ik abnormaal bleek te zijn?

donderdag 8 oktober 2015

Je denkt dus je bent

tsunami, visualisatie
Je ligt in de zetel. Je ogen zijn dicht en je ademt rustig en ontspannen. Je laat je meedrijven door mijn stem die een tekst voorleest. Probeer de gebeurtenissen te visualiseren. Jij bent het hoofdpersonage.

Je zit te lezen op het terras voor je huis. Er loopt iemand over je graf.  De lucht is inktzwart. Het is stil. Je houdt je adem in en luistert gespannen.  Je hoort een laag, brommend geluid dat snel dichterbij komt. Het zit achter je.  Je draait je om en kijkt naar het strand. Je mond valt open.  Uit de zee komt een muur van water recht naar je toe. Je knieën knikken. Je hart slaat een paar tellen over en haast zich dan om terug bij te benen. Weg, loop weg,  schreeuwen je hersenen maar je kan je spieren niet bewegen. De gedachten tuimelen door je brein. Naar de bovenverdieping vluchten? Te gevaarlijk.  In die tsunamifilm zag je gebouwen als kaartenhuisjes in elkaar storten. In een boom klimmen? Dat zou je nooit lukken.

donderdag 1 oktober 2015

De bomma


Mijn grootmoeder is dood. Tweeënnegentig is ze geworden. Tot vorig jaar woonde ze nog thuis en ze kon zich aardig redden. Betaalde hulp had ze niet nodig, vond ze zelf. Mijn moeder, haar dochter dacht daar anders over, maar kinderen moeten hun ouders eeuwig blijven gehoorzamen en er voor zorgen, vond bomma. Mijn moeder ging drie keer per week langs met eten voor meerdere dagen zodat bomma het maar moest ontdooien en opwarmen. Elke vrijdag deed mijn moeder de kuis, zo spaarde bomma het  loon van een poetsvrouw uit.
 
'Wees blij, ik zorg voor jullie erfenis,’ lachte bomma als mijn moeder weer eens sakkerde over het vele werk. ‘Ge weet heel goed dat ik hier geen vreemden over de vloer wil.’
 

donderdag 24 september 2015

Haast en spoed


Mijn banden piepen in de bochten richting exit alsof ik Schumacher ben. Om klokslag 13u moet ik terug aan mijn bureau zitten. Eergisteren was ik vijf minuten te laat, amper vijf minuten verdorie en ik kreeg een reprimande. ‘De volgende keer een nota,’ gromde de chef. Jezusmina, wat een mierenneuker.

Mijn boodschappen waren in no time gedaan maar aan de kassa’s stonden rijen zoals aan de toiletten op pukkelpop. Ik ben een krak in het vinden van de snelste rij maar vandaag ging het mis. Mijn uitverkoren kassierster werd na vijf minuten afgelost door een slak waar ik normaal in een wijde boog omheen loop. Veranderen van rij had geen zin meer dus moest ik tandenknarsend blijven aanschuiven.

woensdag 16 september 2015

De Dans

‘Moeke, neen, nog niet naar huis, ik heb de trouw nog niet gezien!’  Zijn vijfjarig stemmetje klonk paniekerig en verontwaardigd.
 

‘Hoezo, je hebt de trouw nog niet gezien? Grootmoeke en nana zijn toch deze morgen getrouwd in  het gemeentehuis. Toen jij hen de ringen hebt gegeven.’ Annemie wreef het blonde ventje door z’n haar.
 

‘Maar neen, moeke, dat is niet echt. Ik wil de echte trouw zien.’
Annemie fronste. Wat had hij zich nu weer in het hoofd gehaald? Haar slimme zoon creëerde vaak zijn eigen versie van gebeurtenissen en dan was het niet eenvoudig om hem terug op het juiste spoor te zetten.


Bruidsjongen worden zag hij eerst niet zitten. Iedereen had hem al proberen te overhalen door hem uit te leggen wat die taak inhield en dat alleen slimme jongens met verantwoordelijkheidszin daarvoor in aanmerking kwamen. En hij zou er grootmoeke en nana zo'n groot plezier mee doen.

dinsdag 15 september 2015

Hier spreekt men Nederlands

  ‘Nu ben ik het beu’, gromde ze geërgerd. ‘Tegen de volgende beller spreek ik alleen nog Nederlands.’ Haar collega’s lachten begrijpend. Iedereen kreeg het regelmatig eens op de zenuwen van al die Franstalige telefoons. Nederlandstalig centrum of niet, een dag zonder Frans was een niet gewerkte dag. De volgende keer dat Linda de telefoon opnam was ze vastbesloten. Hier spreekt men Nederlands!

    ‘Hallo, centrum voor Leerlingenbegeleiding, goedemorgen.’ De beller aan de andere kant van de lijn vroeg in ’t Frans naar de verantwoordelijke van een school. Linda gaf hem in het Nederlands de nodige informatie.
    ‘Vous ne parlez pas français?’ vroeg de man.
    ‘Neen’, zei Linda, ‘dit is een Nederlandstalig centrum.’
    ‘Ja maar’, zei de man, ‘U werkt toch in Brussel en Brussel is tweetalig. Ik vind het dan ook niet meer dan normaal dat u ook Frans kan spreken.’ De man stak in perfect Nederlands een ganse preek af tegen de verbouwereerde Linda. Hij argumenteerde dat wie in Brussel woont of werkt de plicht heeft om perfect tweetalig te zijn, net als hijzelf. Linda kon er weinig tegen in brengen want eigenlijk dacht ze er net zo over. Schoorvoetend gaf ze de man gelijk en ze verontschuldigde zich.
    Pas nadat ze de hoorn neergelegd had bedacht ze een repliek : waarom belde hij als perfect tweetalige Brusselaar in ’t Frans naar een Vlaamse instelling ?

maandag 7 september 2015

Writer's block


Ann staart naar het scherm. Dat helpt niet echt, ze staart al uren zonder resultaat. De flikkeringen werken eerder hypnotiserend dan inspirerend.  Ze zucht en legt haar hoofd in haar handen. Er moet nu écht wel een idee naar boven komen. Nog eens een slapeloze nacht waarbij de vage suggesties elkaar verdringen in zinloosheid, neen bedankt. Blijven zitten tot  het af is.
   Gefrustreerd bestudeert ze haar nota’s voor de duizendste keer. Tegenwoordige tijd, midden in de actie beginnen, opbouwen naar een climax. Allemaal goed en wel, maar climax waarvan?  Hoe klonk het geluid al weer? Ting, ting, ting. Onmiskenbaar een koebel, maar tien zinnen over Heidi in de bergen is géén optie. Nochtans is dat het enige duidelijke beeld dat in haar opkomt. ‘Geen fantasie’, gromt ze geërgerd en staat recht om het licht aan te doen. Haar bureau is weer  helder en klaar maar in haar hoofd blijft het duister. 
   Plots glimlacht ze en giechelt. Ze heeft blijkbaar last van writer’s block, zou ze dan toch een echte schrijver zijn?