De afspraak

De bel! Zuchtend haalt ze haar armen uit het aquarium. Het water drupt op de grond en ze grabbelt naar een handdoek. De vloer is nat en vol vuile voetsporen. Er ligt zoveel materiaal verspreid dat de woonkamer wel een rommelmarkt voor aquariumliefhebbers lijkt.

‘Lydia is zeker haar sleutel weer vergeten.’ Geërgerd schopt ze haar natte schoenen uit. Er zit een gat in haar kous en ondanks de opgestroopte mouwen van haar rafelige sweater is het kledingstuk toch kletsnat en het plakt tegen haar lichaam. Straks zal ze zich het moment dat ze besloot deze oude lorren aan te trekken zwaar beklagen. En dan zwijgen we zelfs nog over haar ongewassen haren.

Opmerkingen maken

Blijkbaar hebben verschillende mensen een probleem om te reageren op mijn teksten. Ik heb het zelf eens bekeken en ik geef toe: het is niet altijd evident. Daarom hier een mini handleiding want natuurlijk ben ik benieuwd naar jullie mening.

Onder elke tekst zie je in 't oranje de publicatiedatum en daarnaast Geen/1/2/opmerkingen. Als je klikt op opmerkingen, gaat het venster open waar je een reactie kan schrijven. Simpel, inderdaad maar het probleem zit 'm in het profiel. Je moet aanduiden met welk profiel je wil antwoorden en dat is niet voor iedereen even duidelijk.

In het uitklapmenu zie je verschillende mogelijkheden die ik zelf ook niet allemaal ken. Ik beperk me tot de meest voorkomende.

De eerste keuze is een Google-account. Veel mensen hebben dit en dus is het logisch dat zij dit profiel kiezen. Misschien moet je nog even inloggen bij Google en dan kan je publiceren.
Je kan dan trouwens ook klikken op Neem deel aan deze site, in de rechter zijbalk. Ik zou natuurlijk graag wat meer volgers willen verzamelen dus niet twijfelen.

Wie zelf blogt, heeft misschien een WordPress-account. Ook een mogelijkheid dus.

Heb je niets van dit alles, selecteer dan het voorlaatste: Naam/URL. Even je naam invullen en je kan je reactie publiceren. Een URL mag als je bvb een website hebt, maar dat hoeft niet. Je kan dit gewoon blanco laten.

Als laatste keuzemogelijkheid kan je nog altijd Anoniem reageren. Natuurlijk weet ik graag wie je bent dus doe dit liefst alleen in uiterste nood ;-)

Voila, laat die reacties nu maar komen.
Oh ja, onder de oranje regel staat ook nog Reacties: daar is het voldoende om aan te vinken of je de tekst Leuk vond of Niet Leuk. Makkelijk toch.

Coming out vroeger en nu

Het meisje ontvangt je vrij stuurs. Ze hangt je jas op, begeleidt je naar de wastafel en wast je haar zonder veel te zeggen. Maar zodra ze schaar en kam als wapens in de aanslag houdt, ontpopt ze zich tot een echte kapster: vriendelijk, babbelziek en veel te familiair naar je zin. Zelfs van je familie kan je dat niet verdragen, laat staan van een wildvreemde. Maar er is geen ontkomen aan, dus babbel je schijnbaar gewillig mee.

Al snel kabbelt de conversatie naar the point of no return. En voor de triljoenste keer sta je voor de keuze: Zeg je het of zeg je het niet? Nu ben je al meer dan dertig jaar openlijk lesbisch, tien jaar getrouwd met een vrouw en heel actief in de holebibeweging, maar voor elke coming out moet je je toch weer even opladen. Ontelbare keren heb je het al gezegd sinds die eerste keer 35 jaar geleden, maar vanzelfsprekend wordt het nooit.

Je kwam uit de kast op het moment dat je aan familie en vrienden liet weten dat je lesbisch was. De tranen van je moeder nam je er bij want je kende veel verhalen van homo’s en lesbiennes die thuis niet meer welkom waren. Je negeerde het feit dat je beste vriendin plots haar knieën netjes tegen elkaar drukte en je lachte spottend met elk meisje in je buurt dat zich afvroeg of je op haar verliefd was. Ook met degene die inderdaad je hart sneller deed kloppen.

Uit de kast

Uit de kast komen anno 1980 – in een tijd dat die uitdrukking nog niet bestond en homoseksualiteit als een vieze ziekte klonk -  was een moeilijke opgave. Je lag er nachtenlang wakker van en je bedacht allerlei scenario’s. Je deed je verhaal met klamme handen en bibberende stem en wachtte gespannen op het oordeel.

Toen ik bijna dertig jaar geleden mijn broer op de hoogte wou brengen van mijn afwijkende seksuele voorkeur, was ik daar niet gerust in. Hij was pas veertien – acht jaar jonger dan ik – en had ongetwijfeld alleen nog maar in negatieve zin over homoseksualiteit gehoord en ik had geen enkel idee hoe hij er zou op reageren als zijn zus tot die groep perverten bleek te behoren. Het was dus met een klein hartje dat ik zei : ‘Ik moet je iets vertellen.’

Hij keek op van zijn boek en gromde. Op die leeftijd spreken jongens zelden met volledige zinnen. Hakkelend en stotterend vertelde ik hem mijn zorgvuldig voorbereide speech.  Ik eindigde met de conclusie dat ik dus lesbisch was maar verder gewoon dezelfde zus die hij altijd al had gekend. 

      ‘Ok,’ zei hij en hij boog zich weer over zijn boek. Ik fronste en wachtte even, maar het bleef stil.
      ‘Maar,... begrijp je het?’ vroeg ik aarzelend.
      ‘Jaja,’ mompelde hij zonder opkijken. Ik stond daar maar wat te schutteren en ging dus de kamer uit.  Met deze koele onverschilligheid wist ik geen raad. Was hij zo van slag dat hij niet kon reageren? Of wou hij gewoonweg niet meer tegen mij spreken nu ik abnormaal bleek te zijn?